Κεντρική σελίδαSitemapΕπικοινωνία
 
Βρίσκεστε εδώ : Κεντρική σελίδα » Το Περιοδικό » Τεύχος 01 2010 » Οι κούνιες

Αστέριος Γ. Κεφαλάς , 12. August 2010 

Οι κούνιες

Οι κούνιες - πράγματα που φεύγουν για πάντα

Κάθε χρονιά που έρχονται τα Χριστούγεννα το μυαλό μου πάει στις Κούνιες. Ναι, όταν ήμουν μικρός τα Χριστούγεννα είχαμε κούνιες. Ο κεντρικός δρόμος που περνάει μπροστά από το πατρικό μας σπίτι στην Ιερισσό, είχε δένδρα αποδώ κι αποκεί. Τώρα φυσικά έχουν φύγει τα δένδρα γιατί έχει γίνει η άσφαλτος. Ή μάλλον, όπως έχουν τα πράγματα στην Ιερισσό, σήμερα, δηλ., τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, από τότε που μπήκαμε στη ΕΟΚ, εκεί που ήταν τα δένδρα τώρα είναι πλάκες, όχι ψέματα λέω, δεν είναι πλάκες, αλλά οι πλάκες είναι βγαλμένες γιατί περνούν την αποχέτευση. Οι πλάκες στρώνονται πριν τις δημοτικές εκλογές και ξεστρώνονται στις αρχές της άνοιξης το δεύτερο χρόνο μετά τις εκλογές. Έτσι, για να μην πολυλογούμε, η ευλογημένη Ιερισσός, αυτό είναι το καλλιτεχνικό όνομά της, είναι πάντα ξεχαρβαλωμένη. Όταν βρέχει είναι γεμάτη λάσπη και όταν δεν βρέχει είναι γεμάτη σκόνη.

Τα παλιά χρόνια κάθε σπίτι είχε μια κούνια που ήταν ένα απλό φόρτωμα – ένα σχοινί που το χρησιμοποιεί κανείς για να φορτώσει τα κλαδιά στο γάιδαρο, ή ένα κάβο, αν δεν έχεις γάιδαρο και έχει η οικογένεια σου καΐκι – περασμένο από ένα κλωνάρι ακακίας. Μαζευόταν λοιπόν η γειτονιά και τραγουδούσε εποχιακά τραγούδια και κουνιόταν. Τα κορίτσια είχαν προτεραιότητα στις κούνιες. Τα αγόρια έκαναν τη δουλειά. Ο ένας έσπρωχνε την κούνια ενώ ο άλλος, από την απέναντι μεριά, καιροσκοπούσε να σηκωθεί το φουστάνι της κοπέλας! Το τραγούδι σουξέ ήταν «Τα Μαύρα τα Δαμάσκηνα...»

Στη δική μας γειτονιά κυριαρχούσε η δική μας ακακία. Ήταν η μεγαλύτερη και έτσι μάζευε όλη τη γειτονιά. Οι αδελφές μου είχαν πολλές φιλενάδες. Η Άννα είχε τις συμμαθήτριές της από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή που έμεναν σε άλλες γειτονιές. Αυτές οι κοπέλες μαζί με τις γειτόνισσες φιλενάδες της άλλης αδελφής μου Ρίνας, τραβούσαν πολλά αγόρια. Ο μεγαλύτερος σαματάς γίνονταν όμως στα Μαρνάδκα. Στο μπαξέ του Μαρίνου, εκεί που είναι σήμερα το ξενοδοχείο της Μίτσης, υπήρχαν οι ψηλότερες Καρυδιές. Τεράστια δένδρα που τότε μας φαίνονταν ότι άγγιζαν τον ουρανό. Εκεί μαζεύονταν ο Γιάννης Μαρίνος με την καταπληκτική φωνή του, ο Κώστας Παπαστυλιανός, και η όλη παρέα του ΕΑΨ, η Πελαγίτσα Κουτσουγιώργενα, η Αργυρή Κουτσουγιώργενα, η Θοδώρα Ντάλινα, η Λόλα, οι Μαρίνινες, και άλλες πρώτες φωνές. Τα τραγούδια τους ακουγόταν σε όλο το χωριό. Ευτυχισμένα χρόνια. Τζάμπα διασκέδαση.

Πολλά πράγμα άλλαξαν τα τελευταία πενήντα χρόνια στην Ιερισσό, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ όσο τα Χριστούγεννα. Και το παράδοξο είναι ότι τα Χριστούγεννα έχουν παραμείνει σχεδόν τα ίδια παγκόσμια. Οι ακακίες, οι καρυδιές και οι κούνιες όμως έχουν εξαφανιστεί! Και μαζί τους εξαφανίστηκε και η αγνή και ανέξοδη διασκέδαση!