Κεντρική σελίδαSitemapΕπικοινωνία
 
Βρίσκεστε εδώ : Κεντρική σελίδα » Το Περιοδικό » Τεύχος 02 2010 » Καιρός Να Αποκοπείς Παιδί μου!

Αστέριος Γ. Κεφαλάς , 12. August 2010 

Καιρός Να Αποκοπείς Παιδί μου!

Όταν ήμουν μικρό παιδί περνούσαμε τα καλοκαίρια στ’ Αλών. Το αλώνι ήταν το μέρος που τον Ιούλιο και Αύγουστο αλωνίζαμε τα δεμάτια σιταριού και κριθαριού που θερίσαμε τον Ιούνιο. Το αλώνισμα ήταν η δραστηριότητα του γεωργού που μετέτρεπε όλον τον ιδρώτα του γεωργού σε μετρητά. Τα ζώα ήταν φυσικά οι πιστοί σύντροφοι που συνεισέφεραν στο εισόδημα του γεωργού τόσο με την δουλειά τους όσο και με την αναπαραγωγή τους. Οι γελάδες, οι φοράδες, οι προβατίνες, οι κατσίκες και οι γαϊδούρες όλες έπρεπε κάθε χρόνο να προσθέσουν ένα νεογέννητο στο κοπάδι. Μια μέρα παρατήρησα ότι ένα μοσχαράκι είχε στη μούρη του ένα λουρί με καρφιά. Ρώτησα λοιπόν τη μάνα μου «Γιατί έχει το καημένο μοσχαράκι τα καρφιά;» Η μητέρα μου με κοίταξε λίγο περίεργα και μου λέει «Α, αυτό το μοσχαράκι έχει παραμεγαλώσει και θα πρέπει να αποκοπεί από τη μάνα του, γιατί εφόσον η μάνα του βυζαίνεται δεν θα γκαστρωθεί... και εμείς περιμένουμε κάθε χρόνο ένα καινούργιο μοσχάρι. Θα πρέπει να αβγατίσει το βιο, αλλιώς δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε εμείς.»

Είμαι σίγουρος ότι ο σημερινός Έλληνας που μεγάλωσε στη πόλη ή στο χωριό και που δεν έχει ακούσει τις λέξεις ζευγάρισμα, θέρισμα, και αλώνισμα θα βρίσκει αυτά που έγραψα στη προηγούμενη παράγραφο Κινέζικα. Κι’ όμως αυτή η άγνοια του παρελθόντος είναι η καρδιά των προβλημάτων της σημερινής Ελλάδας. Δυστυχώς τα τελευταία πενήντα χρόνια ο πολίτης έχει συνηθίσει να βυζαίνει την αγελάδα Ελλάδα. Για να παραφράσουμε λίγο το λαϊκό τραγούδι «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα το γαλάκτωμα μένει.» Οι υποψήφιοι βουλευτές και πρωθυπουργοί υπόσχονται του λαγού τα πετραχήλια στον πολίτη που έχει παράλογες απαιτήσεις, ξέροντας πολύ καλά ότι είναι φύσει αδύνατον να προσφέρει αυτά που υπόσχεται. Παράλληλα δεν έχει το νεύρο να πει στον πολίτη «αυτά που ζητάς είναι παράλογα και καιρός είναι να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου.» Έτσι ο πολιτικός έχει προεξοφλήσει την αποτυχία της καριέρας του και ο πολίτης την απογοήτευσή του. Αυτό φυσικά είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Στη δική μας περίπτωση η αγελάδα δεν υπάρχει. Η αγελάδα είναι όχι μόνο αδύνατη αλλά ανύπαρκτη. Οι χρηματικές εισροές στην αγελάδα Ελλάδα καλύπτουν μόνο ένα ποσοστό των εκροών που απαιτούν οι παράλογες επιθυμίες του πολίτη. Και πώς καλύπτεται η διαφορά; Το μάντεψες: εξωτερικός δανεισμός.

Για να αλλάξει η Ελλάδα αγαπητέ συμπατριώτη θα πρέπει πρώτα να αλλάξει ο Έλληνας. Ο Έλληνας θα πρέπει να αποκτήσει «τσίπα.» Θα πρέπει να αισθάνεται ντροπή ολόκληρος άνδρας ή γυναίκα που έχει ξεπεράσει τα δεκαοχτώ να συνεχίζει να βυζαίνει την χρεοκοπημένη αγελάδα Ελλάδα. Επίσης ο σύγχρονος βουλευτής θα πρέπει να αισθάνεται ντροπή να πηγαίνει τις καταθέσεις του στην τράπεζα με μια Μερσέντες που οδηγεί ένας δημόσιος υπάλληλος. Επίσης θα πρέπει να αισθάνεται ντροπή να είναι μέλος μιας υπερβολικής Βουλής των 300 βουλευτών σε μια χώρα των δέκα εκατομμυρίων. Με αυτή την αναλογία θα έπρεπε οι μεγάλες χώρες της ΕΕ που είναι οχτώ φορές μεγαλύτερες να έχουν πάνω από 2.000 βουλευτές. Κι όμως τα καταφέρνουν μια χαρά με περίπου τους διπλάσιους από την Ελλάδα. Όσους πιο πολλούς βουλευτές έχει η Ελλάδα τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα ότι μερικοί από αυτούς θα είναι «κακοί» με τη σημασία ότι θα χρησιμοποιήσουν το πόστο τους για σκοπούς εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που ο κοσμάκης του εξέλεξε. Εν κατακλείδι, αγαπητέ συμπατριώτη, ο πολιτικός δεν θα σώσει την Ελλάδα. Ο πολίτης θα πρέπει να γίνει ο σωτήρας της. Ο πολίτης θα πρέπει να ταπεινώσει τις παράλογες προσδοκίες του. Παράλληλα ο πολίτης θα πρέπει να απαιτήσει να μειωθεί το μέγεθος της αγελάδας.