Κεντρική σελίδαSitemapΕπικοινωνία
 
Βρίσκεστε εδώ : Κεντρική σελίδα » Το Περιοδικό » Τεύχος 02 2010 » Σχολικές αναμνήσεις

Άννα Λαγόντζου , 26. August 2010 

Σχολικές αναμνήσεις

1970, προαύλιο δημοτικού σχολείου Ιερισσού την ώρα του διαλλείματος
1970, προαύλιο δημοτικού σχολείου Ιερισσού την ώρα του διαλλείματος

[φωτογραφία της Α. Λαγόντζου]

Όταν πρωτοέπεσε στα χέρια μου η φωτογραφία, ήταν σαν να γύρισε αυτόματα ο χρόνος πίσω, κάποιες δεκαετίες μόνο…εκεί γύρω στο 1970…
Άρχισα να ψάχνω μήπως και βρω πρόσωπα που κάτι να μου θυμίζουν…
Και να που σε δευτερόλεπτα αναγνωρίζω τον εαυτό μου, μερικούς συμμαθητές, τους δασκάλους των παιδικών μου χρόνων…το σχολείο μας.
Νομίζω ότι όλοι όσοι φοιτήσαμε σ’ αυτό, όλο και κάτι θα’ χουμε να θυμόμαστε απ’ αυτόν το χώρο. Και δεν είμαστε και λίγοι…παιδιά του χθες που σήμερα είναι παππούδες, άλλοι πιο μικροί, η νεολαία μας, τα παιδιά μας.
Το σχολείο είναι ο κρίκος που μας ενώνει ,που μας δένει όλους με κοινές μνήμες, άλλες ευχάριστες κι άλλες όχι και τόσο.
Μέσα σ’ αυτό αρχίσαμε σιγά-σιγά να γνωρίζουμε τον εαυτό μας, να κάνουμε φίλους, να ανακαλύπτουμε τη ζωή…
Κάθε γωνιά του όλο και κάτι φέρνει στο νου μας. Η αυλή με τις γυμναστικές επιδείξεις κάθε καλοκαίρι…Θυμάμαι σα χθες να συρρέει ο κόσμος με τις καρέκλες ανά χείρας, για να τις στήσουν γύρω της και να απολαύσουν τη γυμναστική και τ ’αγωνίσματα.
Οι γυμναστικές επιδείξεις, είχαν εξαιρετική σημασία για εκείνη την εποχή. Ελλείψει τηλεόρασης και άλλων θεαμάτων, αποτελούσε σημαντική ψυχαγωγία για τους Ιερισσιώτες και όχι μόνο τους γονείς.
Τα κηπάκια μας, στην αυλή που συνορεύει με τον δρόμο… Σήμερα είναι ελαιώνας, αλλά τότε γίνονταν αγώνες για το καλύτερο παρτέρι. Ακόμα θυμάμαι δυο-τρία περιστατικά με ανοιγμένα κεφάλια από τα τσαπάκια…
Η σκηνή στη Β΄ τάξη φέρνει στο νου μου τις γιορτές του σχολείου. Εκεί να δεις μάχη για μια καλή θέση κοντά στη σκηνή από μικρούς και μεγάλους και πάντα προσκεκλημένοι όλη η άρχουσα τάξη του χωριού.
Οι αίθουσες… αυτές κι αν έχουν τη δική τους ιστορία. Τόμοι ολόκληροι με αγωνία, φόβο, χαρά, λύπη… Ανάμεικτα συναισθήματα. Θαρρείς και μέσα στους τοίχους αυτούς βρίσκεται συμπυκνωμένη η παιδική μας ηλικία.
Με το πέρασμα του χρόνου πολλά άλλαξαν. Αυστηρές παιδαγωγικές αντικαταστάθηκαν από περισσότερο παιδοκεντρικές και το εξωτερικό τοπίο άλλαξε χαρακτηριστικά. Όμως το σχολείο μας μένει πάντα εκεί. Ίδιο, για να μας συγκινεί γυρνώντας μας πίσω στις πρώτες μας συγκινήσεις, στα παιδικά μας όνειρα.