Κεντρική σελίδαSitemapΕπικοινωνία
 
Βρίσκεστε εδώ : Κεντρική σελίδα » Το Περιοδικό » Τεύχος 03 2010 » Ο ελληνικός κινηματογράφος του αληθινού

Χρήστος Ματζώνας , 29. November 2011 

Ο (ελληνικός) κινηματογράφος του αληθινού

Από την περσινή χρονιά έχουμε μια σημαντική παραγωγή βραβευμένων ελληνικών ταινιών, διαφορετικού επιπέδου και νοηματικής από αυτά που μας συνήθιζε η εγχώρια κινηματογραφία.
Ο «Κυνόδοντας» του Λάνθιμου, η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φ. Τσίτου, η «Στρέλλα» του Π. Κούτρα, το «Athenberg» της Αθηνάς Τσάγγαρη Ραχήλ και η πιο πρόσφατη «Μέσα στο δάσος» του Α. Φρατζή στο φεστιβάλ του Μονάχου είναι «επιτέλους» ταινίες που γίνονται αποδεκτές από τα αλλοδαπά φεστιβάλ και από το ελληνικό κοινό.
Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει δεν είναι άλλο από το ότι επιτέλους η τεχνολογία έκανε κάτι πολύ επαναστατικό. Απελευθέρωσε την τεχνική και τα εκφραστικά μέσα του σινεμά, κάτι που παλιότερα φάνταζε απίθανο κι εξωπραγματικό για τους νέους κινηματογραφιστές.
Αυτό όμως δεν είναι κάτι που απλά συνέβη.
Μια κάμερα και ένας υπολογιστής αρκούν για έναν νέο κινηματογραφιστή, και με το παραπάνω, για να εκφράσει αυτό που κάποτε ήταν άφταστο και οικονομικά δυσπρόσιτο.
Οι νέοι παραγωγοί της ελληνικής κινηματογραφίας φαίνεται πως βλέπουν με διαφορετικό μάτι το νόημα έναντι της ύλης.
Είναι διακριτή η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι νέοι κινηματογραφιστές στην ανεξάρτητη κινηματογραφία.
«Να κάνουμε ταινίες με κάθε δυνατό μέσο και να μην περιμένουμε χρηματοδότηση, αυτό μας δίνει ελευθερία!»
Με πολύ θετική αντιμετώπιση τα ξένα κινηματογραφικά περιοδικά δίνουν με τη σειρά τους μια επιπλέον ώθηση στην «ανθούσα», καθώς φαίνεται, ελληνική ταινία.
Διθυραμβικά σχόλια και μια τάση αποθεραπείας από τη δυσκολία ένταξης στην πραγματικότητα, ειδικά όσον αφορά το σενάριο  των ελλήνων κινηματογραφιστών φαίνεται να βρίσκει κατανόηση και στοργή τώρα πια από τα ευρωπαϊκά έντυπα, σημαντικός παράγοντας για την προώθηση και επικοινωνία των ελληνικών έργων στο παγκόσμιο κοινό.
Με εξαιρετική ποικιλία στη θεματολογία, κι εφόδιο το «βαρύ» ελληνικό κινηματογραφικό παρελθόν, οι νέοι σκηνοθέτες φαίνεται να «εγείρονται» από μια μακροχρόνια κατάσταση απραξίας, όσο αυτό αφορά την παραγωγή. Φρέσκο βλέμμα, ανανεωμένο χιούμορ και ισορροπία στην επιλογή της αισθητικής, το γενικό κλίμα δείχνει μια υγιή εσωστρέφεια που επικοινωνεί πολύ καλά με το ευρωπαϊκό κλίμα των φεστιβάλ, αλλά αυτό είναι το φερέλπιδο και μ΄ εμάς το κοινό!
Σίγουρα οι εποχές ύφεσης δρουν πάντα δημιουργικά απέναντι στο καλλιτεχνικό προϊόν, βοηθούν τους καλλιτέχνες να πλησιάζουν το ανθρώπινο δράμα και να εκφράζουν το συναίσθημα που δεν είναι εύκολο να εκφράσουμε κάτω από το βάρος των καθημερινών προβλημάτων.
Οι βραβευθέντες σκηνοθέτες δείχνουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία στον ανθρώπινο παράγοντα  και στην ανάλυση των χαρακτήρων, τομέα που τα πήγαν εξαιρετικά καλά.
Πρέπει να θυμίσουμε εδώ ότι τα τελευταία χρόνια μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ των κινηματογραφικών παραγωγικών δυνάμεων της χώρας οδηγώντας στις απαραίτητες εκείνες ζυμώσεις που τελικά οδήγησαν σ΄ αυτά τα αποτελέσματα.
Η σύσταση της Ακαδημίας Κινηματογράφου προφανώς ήταν μια αναγκαιότητα και αυτό δεν αφορά περισσότερο το πρακτικό όσο το «ψυχολογικό» κομμάτι του κινηματογραφικού χάρτη στην Ελλάδα του 2010.
Έτσι στις 3 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η νεοσύστατη Ακαδημία Κινηματογράφου διεξήγαγε την πρώτη, σεμνή τελετή απονομής των βραβείων της.

Απούσης της συνήθους «γκλαμουριάς» και των πολιτικών προσωπικοτήτων η Ακαδημία έδωσε τα εξής βραβεία:

  • Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος, Γιώργος Τσούργιαννης και Ηρακλής Μαυροειδής.
  • Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ) «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» – Σταύρος Ψυλλάκης
  • Βραβείο Σκηνοθεσίας «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος
  • Βραβείο Σεναρίου «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου
  • Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη «Bang Bang» – Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
  • Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου «Ακαδημία Πλάτωνος» – Αντώνης Καφετζόπουλος
  • Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου «Κυνόδοντας» – Χρήστος Πασσαλής
  • Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου «Στρέλλα» – Μίνα Ορφανού
  • Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου «Χρυσόσκονη» – Άννα Μάσχα
  • Βραβείο Φωτογραφίας «Μαύρο Λιβάδι» – Marcus Waterloo
  • Βραβείο Μοντάζ «Κυνόδοντας» – Γιώργος Μαυροψαρίδης
  • Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής «Ψυχή Βαθιά» – Γιάννης Αγγελάκας
  • Βραβείο Σκηνογραφίας «Στρέλλα» – Πηνελόπη Βαλτή
  • Βραβείο Ήχου «Ψυχή Βαθιά» – Στέφανος Ευθυμίου, Δημήτρης Βουτσάς, Πάνος Βουτσαράς και Κώστας Βαρυμποπιώτης
  • Βραβείο Ενδυματολογίας «Στρέλλα» – Βασίλης Μπαρμπαρίγος
  • Βραβείο Μακιγιάζ «Στρέλλα» – Apollonia B. και Μαίρη Σταυρακάκη
  • Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας «Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων» – Πέτρος Νούσιας
  • Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους «Κι εγώ για μένα» – Τζώρτζης Γρηγοράκης

Πέρα από κάθε μικροπολιτική αυτό που έχει ανάγκη κάθε εθνική κινηματογραφία για να υπάρξει δεν είναι η οικονομική στήριξη περισσότερο από την αποδοχή από το κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Τα τελευταία δυο χρόνια η Ελλάδα αποτίναξε την ρετσινιά του απλησίαστου, ακραιφνώς εσωστρεφούς, χωρίς σενάριο και αληθινή βάση  κινηματογράφου της.
Απλά δείτε τις ταινίες και θα καταλάβετε!